167. Niet lekker aan de gang

Soms sta je op een kruispunt en moet je weer nieuwe wegen zien te vinden.

Gezondheidsmatig moet ik in ieder geval een andere weg inslaan. 

De doorgaande aders in mijn beide bovenbenen van lies tot knie doen hun werk niet meer goed.

Ik moet aan de fysiotherapie, een speciale looptraining gaan volgen in de hoop dat de natuur weer nieuwe wegen zoekt en de doorbloeding weer beter wordt en levenslang aan de bloedverdunner en cholesterolverlager. 
Ik hoop uiteraard dat er wel enige verbetering komt, maar of ik ooit weer mijn werk als thuishulp kan gaan doen, betwijfel ik. Ik weet nu in ieder geval waar het vandaan komt en dat ik op alle andere gebieden wel geheel goed gekeurd ben. Hart, longen, mijn nek/keel, bloed, urine, alles is wel bekeken nu.
Achteraf ben ik al dik een jaar aan het sukkelen met de benen. Ook verleden jaar kon ik al slecht lopen, maar ik weet het toen aan mijn vit D gebrek, maar beter is het eigenlijk niet geworden. Ik ging zuiver op wilskracht door en strompelde regelmatig mijn huisje weer binnen na een dag werken. Er bestaat helaas geen magisch pilletje voor, dat alles weer goed maakt. 

We starten dan nu ook weer vanaf punt nu. Ik moet drie keer per dag een stukje (en dan steeds wat) verder zien te lopen onder begeleiding en ook dat in mijn leven zien in te passen. Ik hoop dat ik weer kracht genoeg erin krijg om weer te kunnen fietsen. Daar ga ik wel hard aan werken. Nu moet ik helaas voor elk wissewasje en boodschapje nog mijn autootje pakken. 
Ik ben heel dankbaar dat ik nog in mijn autootje kan rijden, dank zij mijn vader. Zeker de laatste tijd toen ik van onderzoek naar onderzoek moest gaan en de ene keer in het gezondheidscentrum Ypenburg moest komen en dan weer naar het ziekenhuis in Delft moest.
Ik heb even drie maanden rust wat dat laatste betreft en nu moet er aan wat nog wel kan gewerkt gaan worden.

Zoals mijn buurvrouw gisteren zei: Alles wat je aan kwaaltjes boven de 50 krijgt mag je houden. En zij heeft al heel wat op medisch gebied gehad. Dan mag ik dankbaar zijn dat ik alleen nog maar dit gekregen heb. Het is lastig, maar niet levensbedreigend. Ik zal mijn leven wat aan moeten passen, maar er is gelukkig nog genoeg wat wel mogelijk is. Na zo'n tien jaar zwaar lichamelijk werken is een beetje gedwongen rust ook wel heel erg lekker. 
Als ik terug kijk heb ik de afgelopen tien jaar heel wat voor de kiezen gehad. 
Na jaren drukkerij/kantoorwerk hield mijn baan uiteindelijk op. 
Eerst heb ik toen bij een printservice gewerkt, wat ook heel veel staan en sjouwen inhield. Ik was daar een soort manusje van alles en heb daar letterlijk ook van alles gedaan, van printen tot in een onverwamde opslag staan in de winter en reclamemateriaal aftellen voor de bezorgers van een krant. Na dik een jaar daar tot volle tevredenheid gewerkt te hebben (maar met een 0-uren contract) stond ik ineens op straat toen er daar financiele problemen kwamen. En daarna kwam voor mij de ellende, geen nieuwe baan kunnen vinden en van alles aangepakt. Ik heb op een veiling groente/fruit lopen utzoeken, maar dat kon ik lichamelijk niet vol houden. Toen kwam Select Vracht in beeld, post en pakjes bezorgen. 
Dat vond ik wel heel leuk om te doen, maar het leverde amper droog brood op en daarna kwam de thuishulp baan als enige in beeld die me nog een baantje wilde geven, ook slecht betalend, want voor 24 uur per week werk haalde ik net 650 per maand aan loon binnen, maar ik kon tenminste mijn vaste lasten weer betalen. 
Acht huizen per week schoonmaken en daarnaast mijn vader ook helpen met zijn huis was wel mijn max. Dat heb ik nu ook zo'n jaar of 8 gedaan, met de nodige onzekerheid. Want eerst werd ik aangenomen als Apha-hulp, een soort kleine zelfstandige was ik toen, met een hoger uurloon. Na twee jaar werd dat weer in vaste dienst maar met jaarcontract en dat werd zo drie jaar ieder jaar weer volgehouden en toen kon ik nog net als een van de laatsten in vaste dienst voor onbepaalde tijd komen. 
En de laatste tijd rommelde het ook weer aan alle kanten. Want de uren van clienten werden soms ingekort of extra uren helemaal weg gehaald. Van diverse clienten was ik de enige hulp en ook kwam ik als extra hulp bij mensen. Die extra uren vielen als eerste weg en daardoor werd ik de laatste tijd van hot naar her gestuurd op die dagen. Overal weer nieuw binnenkomen is voor de mensen naar, maar ook voor de hulpen. Ieder huis en bewoner heeft toch weer zijn eigen gebruiksaanwijzing.
Of je moest werk waar normaal drie uur voor stond ineens in twee uur voor elkaar krijgen. Her in der maakte ik ineens soms ook te weinig uren in een week, waarvan wel verwacht werd dat je die ging inhalen. Hier viel eens een uurtje af en de andere week eens twee en ik had maar 1 vrije dag in de week, om mijn vader van 90 te helpen met zijn huis en voor mijn eigen huisje, die ik dan ook op zou moeten offeren om die gemiste uren te gaan inhalen en daar voel ik weinig voor.

Maar we gaan wel zien waar het schip strandt nu. Voorlopig zie ik me nog niet eens een halve dag werken. Ik kan hooguit 70 meter pijnloos lopen, begin dan klachten te krijgen en bij 140 meter moest ik gewoon afhaken op de loopband bij de fysiotherapeute.
Ik heb wel een kleine gym opgebouwd inmiddels, dank zij de facebookgroepen en marktplaats. Een hometrainer had ik vorig jaar al overgenomen en een trilapparaat had ik ooit via een ruilkring gekregen. Van de week heb ik nog een stepper over kunnen nemen en ik heb ook een rollator voor een klein prijsje over kunnen nemen. Bij mooi weer kan ik zo buiten lekker mijn loopjes doen en uitrusten als ik even niet verder kan. Bankjes zijn buiten zeer schaars en ik voel er ook niet veel voor om in mijn zeer beperkte woonwijkje rond te gaan wandelen. Ik zit niet ver van een natuurgebied en ga daar veel liever aan de wandel met een fototoestel ofzo. En bij slecht weer heb ik binnen nu ook de nodige bewegingsmogelijkheden om de benen te oefenen in overleg met de gelukkig zeer goed meedenkende fysiotherapeute. Ze weet dat ik mijn behandelingen niet vergoed krijg en ze heeft me nu een plan voor twee weken meegegeven om in en om thuis te kunnen doen. De rollator heb ik zelf bedacht, want ik moet lopen tot ik niet meer kan en dan nog een stukje verder gaan, maar dan blijf ik zeer beperkt rondjes draaien. Ik moet dan even gaan zitten, want ik heb domweg het gevoel dat ik finaal door mijn onderstel zak dan. En als er nergens bankjes staan heb ik een probleem. Als ik even gezeten heb herstelt de zuurstofgraad zich enigzins en kan ik weer verder dus met rollator kan ik wat verder en meer kanten uit om te  oefenen. Ik moet drie keer per dag drie keer stukken lopen om de afstand langzaam op te bouwen en als ik iedere keer uit moet komen bij een plekje als mijn autootje of huis waar ik even kan zitten dan blijft mijn aktieradius wel heel erg beperkt. Plus dat mijn naaste omgeving me wel erg raar gaat aankijken als ik drie keer kort na elkaar wegloop en weer terug kom en dat ook nog eens drie keer per dag ga doen. Wat dat betreft woon ik nu in echt in een gat waar iedereen wel op rare dingen let. Mijn naaste oudere buurvrouw weet dan wel wat er aan de hand is, maar met de rest heb ik weinig tot geen contact. Ik groet iedereen vriendelijk, maar doordat ik altijd werkte heb ik eigenlijk geen of weinig tijd voor buurtpraatjes gehad enzo. 

Ik praat uiteraard met mijn beide naaste buren wel eens over de schutting en met mijn buurvrouw heb ik gewoon meer contact. Haar man is twee jaar geleden overleden na een ziekbed en dat heb ik allemaal van dichtbij wel meegemaakt.   Aan de andere kant heb ik ook een oude alleenstaande buurman wonen, maar die ligt me gewoon minder. Een beetje een zeurkous, aan de ene kant heel gelovig, maar hij kan niet zonder een vrouw/vriendin, die hij blijkbaar via zijn kerk toch steeds weer tegenkomt. En daar praat hij dan ook heel uitgebreid over tijdens onze over de schutting gesprekken. Dik in de 80 en nog steeds op jacht is mijn beleving dan. Ik hoor meer dan me lief is van hem over zijn liefdesleven. En mijn buurvrouw wordt door haar kinderen ook wel een beetje geplaagd door haar kinderen nu ze ook alleen is om wat met die buurman te beginnen, terwijl haar man toen hij nog leefde hem al niet uit kon staan. 
Hij zal nooit uit zichzelf belangeloos iets aanbieden, al houdt hij dan wel de voortuinen in de gaten, hij is niet te beroerd om daarin wat te helpen. 
Maar eens aanbieden om boodschappen samen te doen nooit. Hij ligt met de kippen op stok, drinkt geen druppel en is ook anti-roken. Niks voor de buurvrouw dus. Zij zijn samen nog de enige originele bewoners van het eerste uur toen de huisjes gebouwd werden en hebben samen wel een lange voorgeschiedenis. Zij hebben heel veel van en met elkaar mee gemaakt uiteraard. Maar een verschillend geloof en een heel verschil van instelling maakte dat ze niet elkaars beste kennissen zijn geworden. Ik sta wel klaar als ik ergens kan helpen bij mijn buurvrouw en omgekeerd is dat ook gewoon zo. Vanaf het begin al, stonden zij en haar man altijd klaar als ik iets niet had aan gereedschap of zo. 
Ik sta ook voor haar klaar als er iets is wat ze niet kan. Ze kan me altijd bellen om iets mee te nemen en nu maak ik ook tijd om 1 x per week even samen boodschappen te doen zodat ze niet met haar boodschappenwagentje hoeft te lopen en uitgeteld weer thuis komt. Wekelijks haalde ik al wat ze buiten de AH om graag wilde, aangezien ik regelmatig langs diverse winkels kwam als ik werkte. Nu is dat even minder, maar ik kom toch vaker bij andere winkels. In ons dorpje hebben we alleen maar de AH, maar ik kom toch regelmatig bij de Lidl (is mijn hoofdleverancier) maar ook Plus, Jumbo en Aldi liggen op mijn reclameroute. Al probeerde ik wel meer bij de kleinere winkels of rechtstreeks van de kweker te kopen. Nu ik niet zo mobiel meer ben gaat dat gewoon lastiger. Met de auto ben je toch een stuk minder flexibel. Op de fiets cross je veel makkelijker overal even langs. 
     
        
      

164. In de lappenmand

Momenteel zit ik even in de lappenmand en word ik helemaal onderzocht. 

Ik bleef maar moe en deed mijn werk nog wel, maar was kapot als ik thuis kwam. Mijn benen zijn gewoon in staking, een stukje lopen en/of fietsen lukten helemaal niet meer. 

Eind juli had ik twee weken vakantie genomen om aan mijn huisje te kunnen werken, maar ook gelijk de "huisarts"  weer bezocht vanwege de vermoeidheid aan de benen en kwam bij een arts in opleiding terecht. Bloedonderzoek weer gehad en de D was wel weer aan het zakken, maar nog boven de 50 en eigenlijk weer naar huis gestuurd met advies om eens een gesprek met een mevrouw te hebben die op geestelijk vlak aktief was, want het kon ook tussen de oren zitten.

Die mevrouw was van mijn leeftijd en nam mijn klachten wel serieus, dus werd ik weer terug naar huisarts gekoppeld en doorgestuurd naar een interniste. 
En via daar word ik dus nu helemaal doorgelicht. Bloed, urine, echo's via ziekenhuis van nek, longen en maag, hartfilmpje. En in de tussentijd heb ik ook nog in bacteriele infectie in mijn linkerbeen gekregen terwijl de "huisarts" op vakantie was, dus bij zijn vervanger terecht gekomen. "Huisarts" tussen aanhalingstekens want ik was nog niet heel lang bij hem en de "huisarts" daarvoor heb ik ook jaren niet gezien.  

Ik ben dan ook in geen jaren zo uitgebreid onderzocht als de laatste tijd. Van buiten en van binnen. 

Maar het is wel nodig want ik kan weinig momenteel en dat is ook heel frustrerend. 
In mijn vakantie had ik twee uitstapjes op het programma staan. 
Ik wilde graag het Archeon weer eens bezoeken na jaren en dat lukte nog redelijk met de nodige rustmomenten, maar ook ga ik sinds een paar jaar een dagje naar het Castle Fest met een paar van mijn kinderen.  
Vorig jaar kon ik al niet,  dus wilde ik dit jaar heel erg graag, maar dat werd ook heel erg moeilijk. Vanaf de parkeerplek was het al een heel eind lopen naar de Keukenhof en het feestterrein, dus daar aangekomen gaan zitten en de rest weggestuurd om toch hun eigen gang te gaan, en later me verplaatst naar een optreden van de Dolman op een ander stuk terrein, waar ik gelukkig ook weer kon zitten. En na afloop moest ik weer een heel eind lopen om naar mijn autootje te komen. Heen was ik met een zoon gekomen, maar die bleef daar overnachten en terug kwam ik een kennis tegen die aardig overstuur was met haar hondje. Ze was, met een achteraf vage bekende van haar, gekomen per trein met een meereiskaartje, maar die wilde ineens niet meer naar huis, dus zat ze vast want ik weet dat ze het ook niet echt financieel breed heeft en geld voor een volledig treinkaartje had ze ook niet. Dus die heb ik bij het station van Delft weer afgezet, want daar stond haar fiets.

Van al mijn plannen om mijn huisje eens lekker onder handen te nemen kwam dus weinig terecht tot op heden. 
Ik moest noodgedwongen veel zitten met mijn been omhoog en meer dan af en toe een boodschapje doen kwam er ook niet uit. Heel frustrerend als je altijd gewend bent om maar door te gaan en je in je eigen huis niet eens het noodzakelijke voor elkaar kan krijgen. En veel leuke dingen gewoon niet meer kan doen. 
Ik ga graag naar gratis uitstapjes en die waren er genoeg. Braderie, monumentendag, bieslandse dagen en nog veel meer, maar alles wat met lopen/fietsen te maken heeft gaat gewoon even niet meer.  
Normaal fietste ik heel graag, zelfs na een vermoeiende dag ging ik graag nog even ter ontspanning een flink eind omfietsen. Maar nu red ik zelfs 2 kilometer niet meer in 1 keer en dat is een zeer rare ervaring. 

Ik wil graag minimaliseren en daar ben ik wel stappen in aan het zetten. 
En misschien een heel ander koers gaan varen in de toekomst, want mijn huidige werk heeft eigenlijk niet mijn hart. Ik ben thuishulp in de huishouding geworden omdat er geen ander werk beschikbaar was wat mij nog wilde hebben op mijn leeftijd. Maar om nu elke week 8 huizen schoon te maken is nog steeds geen uitdaging geworden. Ik voel me wel verantwoordelijk om mijn werk goed te doen, want de mensen waar je komt zijn afhankelijk van je. Maar om elke dag weer twee huizen schoon te houden is voor mij geen (geestelijke) uitdaging. Je begint elke dag weer twee keer op nul en doet wat je moet doen, maar stofzuigen, dweilen, soppen is toch in elk huis weer hetzelfde. Heb je de ene gedaan, dan kan je weer aan de bak bij de volgende. En de volgende dag is weer hetzelfde. 
Geestdodend werk dus en eigenlijk heel onderbetaald, want ik zit op een loon van net iets meer dan 6 euro per uur netto met 24 uur per week, geeft dat ongeveer een inkomen van 650 per maand. Ik krijg daarnaast wel een deel van mijn benzine vergoed, maar moet er zelf ook nog een deel bijleggen, dus eigenlijk moet ik dat er ook nog afhalen om mijn zuivere uurloon te berekenen.
Kortom veel om over na te denken en lang heb ik gewoon met oogkleppen op gewerkt omdat ik gewoon geen andere weg zag. 
Maar nu mijn lijf in staking gaat zie ik eigenlijk wel in dat dit me gewoon te zwaar wordt. Lichamelijk en en ook geestelijk, want je geeft wel om de mensen waar je soms al jaren komt. Die worden ook ouder en slechter van gezondheid en/of geest. En aan de andere kant wordt het werk ook steeds meer versnipperd, je moet meer doen in kortere tijd. Bij sommige mensen was ik eerst de extra hulp, maar dat is overal wegbezuinigd en daarvoor in de plaats kreeg ik steeds vaker invaladressen. Mensen waar je dan eenmalig komt, de weg niet kent en niet weet wat er allemaal verwacht wordt. De mensen blijven steeds langer thuis wonen en zijn soms geestelijk ook erg slecht. En daarnaast kunnen mensen je tegenwoordig ook via de gemeente gesubsidieerd inhuren na een operatie of zo voor een beperkt aantal weken. En steeds vaker is het maar voor twee uur ipv van drie uur per dagdeel, zodat ik ook steeds meer uren tekort ging komen. Hier een uurtje minder, daar een uurtje minder en verwacht wordt wel dat je die uren in gaat halen in je vrije tijd. 
Ik hield de vrijdag vrij om mijn vaders huis ook bij te houden en mijn eigen huisje, maar nu wordt eigenlijk verwacht dat ik op de vrijdag eventuele door de week gemiste uren ga inhalen en daar pas ik eigenlijk voor. Toen ik er begon was het standaard drie uur per huis, dus zes uur per dag werk. 
Maar de laatste tijd kwam ik de ene week misschien 1 uur tekort en de andere week konden er ook wel 3 adressen van 2 uur inzitten, zodat ik die week al drie uur weer tekort kwam en nu dus eigenlijk mijn "vrije" vrijdag ook op moet gaan offeren aan mijn werkgever om de uren in te halen die ik te weinig toegewezen kreeg tijdens de 4 dagen dat ik wel beschikbaar sta. 
Nu is mijn lijf dus in staking en word ik aan alle kanten doorgelicht. Komende week staat er nog een uitgebreider bloedonderzoek, een longfoto en een eerste bezoek aan een vaatchirurg met een looptest ed op het programma, want de eerste ronde onderzoek gaf geen uitsluitsel. Gelukkig voor mij, want er zijn een heleboel dingen dus ook wel goed. 
Ruim 60 jaar heeft alles goed gewerkt, maar het laatste jaar gaat het gewoon ineens stukken minder. Mijn vader van 90 loopt mij er tegenwoordig uit en dat klopt niet. Vorig jaar begon het al en toen werd ernstig vitamine D tekort geconstateerd via alleen een bloedonderzoek. Daar heb ik een paar maanden een kuur voor gekregen en er kwam wel wat verbetering, want eerst was ik heel moe en had overal (spier)pijn, maar de moeheid in de benen is eigenlijk nog wel gebleven. Ik moest maar langzaam weer aan het werk en ben maar weer doorgegaan. Maar ik kwam steeds vaker strompelend thuis, kon dan amper nog op mijn benen staan. 
Er werd een nieuw matras aangeschaft, voeten omhoog door kussen onder matras, maar eigenlijk rusten mijn benen 's nachts niet goed uit. 
Ik ga meestal rond dezelfde tijd naar bed, rond 12 uur en slaap prima doorgaans en ben ook rond dezelfde tijd weer wakker al verschuift het langzaam naar iets later nu ik thuis ben. Normaal sta ik rond 7 uur op met wekker en nu is het rond 8 uur, half 9 omdat het kan.

134. Toch nog iets langer nodig om op de been te komen weer

Het viel tegen om weer op mijn oude peil te komen. Ik dacht even bij de huisarts langs te gaan en vervolgens weer snel mijn krachten terug te krijgen, maar inmiddels ben ik al een paar maanden zoet, werk ik momenteel 4 halve dagen en heel langzaam begin ik nu afgelopen week eindelijk enige verbetering te merken.
Dat is niks voor mij, dat ziek en doodmoe zijn steeds, maar je wordt er toch elke dag weer op gewezen door je lijf. Doodmoe voelen na een half dagje werken, terwijl ik normaal 10/11 huizen per week schoonmaakte. 

Ik ben nog wel een weekje weer met mijn vader op vakantie geweest en dat was zalig. Even er helemaal uit en we zijn weer naar Drenthe geweest, daar vinden we blijkbaar allebei heel veel leuke "oude" dingen, die we allebei leuk vinden. We huren zo lowbudget mogelijk een huisje, met als enige voorwaarde dat er twee slaapkamers moeten zijn. Ontbijten daar en hebben dan de plannen voor die dag doorgaans gemaakt. Lunchen doen we wel buiten de deur en houden gelijk plaspauze dan en 's avonds kook ik de warme maaltijd. We hebben weer heel veel leuks gezien en na afloop waren er ook over eens dat we ook nog heel veel niet hebben gezien. Dus als het ons gegeven is gaan we nog een keer die kant uit. Dit jaar hadden we een nieuwe strategie om van plaats naar plaats te komen binnen door, volg de fietspalen/route. Auto wijzers sturen je zo snel mogelijk de snelweg weer op. En wij houden van de binnenweggetjes, de kleine boerderijtjes, van dorp naar dorp rijden. En we hebben elke dag wel weer veel moois gezien. Een heel oud klooster in Ter Apel bezocht, Veenhuizen, Duitsland even in geweest, een hele grote rommelmarkt bezocht, even naar een plek in Groningen geweest die we de vorige keer niet konden bereiken, waar heel vroeger familie gewoond had, een tante in Haren bezocht, enz. Mijn vader van 89 liep me er wel uit af en toe, daaraan merkte ik wel dat ik nog niet op mijn oude peil zat. 
Maar ik hoop nu weer mijn oude ikkie te worden en weer lekker verder te kunnen bloggen. Ik heb de mooie plaatjes nog van wat we allemaal gezien hebben en kan er nog lang van nagenieten.