Helaas komt dit al te vaak voor en vroeger vooral bij vrouwen met kinderen.
Maar tegenwoordig kan het iedereen overkomen, een baan is zomaar opgeheven en weg, de hypotheek is vaak te hoog afgesloten en men kan het ineens niet meer betalen en dan is het omlaag vallen als een baksteen.
Ik heb alle stadia van armoede wel meegemaakt. Bijstand toen ik net gescheiden was en dat was achteraf nog de rustigste tijd tot ze ten onrechte geld gingen inhouden en ik van het kastje naar de muur werd gestuurd met smoesjes van mensen tekort/vakantietijd enz. Ik had gewoon recht op een volledige uitkering, maar moest het maanden met 400 gulden in de maand zien te doen. Achteraf is het wel weer goed getrokken, maar niemand vergoed de zenuwen en het vechten tegen een log instituut om je recht uiteindelijk te krijgen. Toen bestond er nog geen ombudsman o.i.d.
Daarna gelukkig een vrij rustige periode gekend waarin ik de kost zelf kon verdienen, nogmaals getrouwd en financieel weer een stukje beter, tot man in WAO terecht kwam, er weer een scheiding kwam en vanaf toen heb ik elk mogelijk baantje aangepakt om niet weer in de bijstand te komen. Alles om de kinderen en hun scholen heen, want juist in de tienerleeftijd wilde ik er zijn om ze op het goede pad te houden.
Dat is me jaren ook min of meer gelukt tot ik een aantal jaren geleden dacht een betere baan te hebben gevonden. Meer uren werk en een leuk loon en na de proefperiode ook een jaar contract, alleen de uren bleven op 0 staan, maar dat was een wassen neus volgens de personeelsdame. En ik bleef ook wel voldoende uren maken voor drie-kwart jaar, tot het bedrijf financiële problemen kreeg en ik van de ene op de andere dag geen werk meer aangeboden kreeg.
Dat was het begin van mijn financiële valpartij, want inmiddels was ik in de vijftig en kwam niet 1,2,3, meer aan een baan. UWV uitkering aangevraagd en daar bleef ik ook in de molen hangen terwijl toch de vaste lasten doorgingen, dus maar weer van alles aangepakt. Pakjes bezorgd, stadpost, demonstrateur in supermarkten, verdiende allemaal heel weing en uiteindelijk Alphahulp in de ochtend geworden en een adminstratief baantje 's middags. Dat liep twee jaar prima, ik kon weer inlopen. Maar toen werd besloten dat alle Alphahulpen weer in vaste dienst moesten, met een halvering van loon ongeveer en mijn administratieve baantje hield op te bestaan.
Hulp gezocht en een maatschappelijk werkster toegewezen gekregen die blijkbaar net van school was en er kennelijk ook niks van snapte. En de kosten draaiden maar door en geen enkele hulp/aanvulling o.i.d. werd aangevraagd.
Weer naar het UWV en daar bleek achteraf dat de jaren dat ik als Alphahulp had gewerkt niet meetelden als werkjaren en ik kreeg een uitkering van 140 euro per maand en samen met mijn halve thuishulp baan zat ik ver onder bijstandsniveau en ik holde weer achteruit. Vrijwillige schuldhulpverlening aangevraagd en dan zit je zo weer maanden in een molen en meer werkuren als thuishulp genomen, tegen een loon waar je ook niet vrolijk van werd.
Uiteindelijk werd de aanvraag voor vrijwillige schuldhulpverlening ook afgewezen en dan is de enige weg nog de WSNP en dat betekent nog drie jaar op een minimum leven. Ik had toen nog een zoon thuiswonen die wel leer/werkte en zichzelf net kon bedruipen, maar niemand had mij verteld dat hij voor de belasting e.d. als mijn partner gezien werd, aangezien hij boven de 27 was. Die heb ik min of meer de deur uit moeten doen vorig jaar rond de kerst, hij heeft wel een huurflatje gevonden bij zijn werk en is nu wel blij dat hij niet meer elke dag 3 uur onderweg is om van en naar zijn werk te gaan, en de laatste dochter van 20 is afgelopen zomer na haar eindexamen bij haar vriend gaan wonen.
Nu kan ik weer een beetje rust vinden, maar nog loopt alles niet helemaal goed. Overal waar maar beslag op gelegd kon worden is wel gedaan afgelopen jaren. Ik mag nu zelf wel weer gewoon mijn salaris ontvangen en mijn betalingen doen, aangezien ik niet opzettelijk schulden heb gemaakt. Het was niet omdat ik niet met geld om kon gaan, maar er bleef gewoon niks over om van te leven op een gegeven moment.
Gisteren zag ik toevallig onderstaande reportage over Armoede in Nederland, vroeger en nu, onverwachts want een tvgids is ook al jaren niet in huis
http://www.rkk.nl/kruispunt/archief/2011/detail_objectID736733.html
maandag 28 november 2011
zondag 27 november 2011
23. Druk consuminder weekend
Vrijdag is ook een gewone werkdag, maar dan prive bij een jonger stel. Ooit ben ik tijdelijk bij haar moeder thuishulp geweest, na een valpartij had ze tijdelijk assistentie nodig.
Haar dochter en man werken allebei, hebben een groot huis, dus die konden ook wel hulp gebruiken. Daar werk ik inmiddels ook al een aantal jaren en de moeder help ik af en toe nog met de hoge klussen die ze zelf niet kan. Daar ben ik half in de familie opgenomen inmiddels. Moeder woont vlak bij en komt regelmatig koffie drinken, dus dan spreken we elkaar weer. Ze doen ook vaak even samen de weekendboodschappen en ook de lunch wordt regelmatig gezamelijk genuttigd.
Vrijdagmiddag doe ik tegenwoordig ook mijn weekend boodschappen bij de Lidl in Nootdorp, omdat ik daar dan praktisch langsfiets op weg naar huis. Vroeger deed ik het op zaterdag na mijn vaders huis in Delft, maar dan moest ik nog een aardig eind omfietsen en nu gaat het in één moeite door.
Zaterdag ben ik uiteindelijk met mijn jongste zoon naar Nijkerk gegaan, op bezoek bij de jongste dochter, vriend en zijn ouders. Allerhartelijkst werden we ontvangen en het was gewoon erg gezellig.
Zelfs zoonlief, die doorgaans niet zo'n visite man is, had geen enkele haast om weer naar huis te gaan. Hij reed met zijn bestelautootje van de zaak, dus mijn Jumbo-treinkaartje heb ik nog steeds niet gebruikt. Ik moet nog oppassen dat ik ze ook gebruik, want ik heb er nu nog twee die allebei tot eind december geldig zijn. Eentje om mijn oudste dochter en kleinzoon op te zoeken in Enschede en de tweede had ik dus gisteren willen gebruiken, maar dat bleek niet nodig te zijn.
Op zondag doe ik normaal mijn eigen huisje, maar ik help mijn vader ook normaal op zaterdagochtend om zijn huis op orde te houden. Hij houdt het wel een beetje bij, maar hij is 86, dus stofzuigen, dweilen en de badkamer/wc's schoonhouden is mijn wekelijks werk en af en toe de ramen weer eens doen.
Vanmorgen dus eerst maar weer richting vader gegaan en op terugweg kwam ik een tafeltje/lektuurbak tegen bij een vuilniskiepbak. Helemaal mijn stijl en eerst fietste ik nog even door, maar al denkend toch hevig in de remmen geknepen en weer omgedraaid.
Ik denk dat een soort ouderwets telefoontafeltje is eigenlijk, vierkant en van donker hout met twee plankjes onder en een laatje dat naar twee kanten uitgeschoven kan worden en aan weerszijden zit een vakje voor lektuur. Het laatje in de fietstas gestopt en de tafel achterop gezet en toen maar gaan lopen. Want het was best een behoorlijk zwaar degelijk gemaakt ding en het bleef niet vast genoeg achterop staan om ermee te durven fietsen. Het werd wandelen dus en een uurtje doorstappen i.p.v. nog 10 a 15 minuten fietsen.
Maar ik had mijn salontafeltje gevonden voor niks zo.
Precies de goede kleur en ongeveer het formaat wat ik zocht, niet te groot en ik was al heel wat keren de kringloopwinkel ingeweest om te kijken of er iets kwam wat paste bij mijn andere meubilair. En nu stond het er gewoon.
Gelijk de kamer ingeschoven en nu ben ik gewoon erg blij met de "nieuwe" aanwinst.
Gelijk weer aan het schuiven gegaan, want ik had er nu tijdelijk een rond licht rotan tafeltje staan en die mag nu naar boven samen met de ene rotan stoel die ook nog tijdelijk in de kamer stond. Dat geeft ook weer meer eenheid en ruimte.
Haar dochter en man werken allebei, hebben een groot huis, dus die konden ook wel hulp gebruiken. Daar werk ik inmiddels ook al een aantal jaren en de moeder help ik af en toe nog met de hoge klussen die ze zelf niet kan. Daar ben ik half in de familie opgenomen inmiddels. Moeder woont vlak bij en komt regelmatig koffie drinken, dus dan spreken we elkaar weer. Ze doen ook vaak even samen de weekendboodschappen en ook de lunch wordt regelmatig gezamelijk genuttigd.
Vrijdagmiddag doe ik tegenwoordig ook mijn weekend boodschappen bij de Lidl in Nootdorp, omdat ik daar dan praktisch langsfiets op weg naar huis. Vroeger deed ik het op zaterdag na mijn vaders huis in Delft, maar dan moest ik nog een aardig eind omfietsen en nu gaat het in één moeite door.
Zaterdag ben ik uiteindelijk met mijn jongste zoon naar Nijkerk gegaan, op bezoek bij de jongste dochter, vriend en zijn ouders. Allerhartelijkst werden we ontvangen en het was gewoon erg gezellig.
Zelfs zoonlief, die doorgaans niet zo'n visite man is, had geen enkele haast om weer naar huis te gaan. Hij reed met zijn bestelautootje van de zaak, dus mijn Jumbo-treinkaartje heb ik nog steeds niet gebruikt. Ik moet nog oppassen dat ik ze ook gebruik, want ik heb er nu nog twee die allebei tot eind december geldig zijn. Eentje om mijn oudste dochter en kleinzoon op te zoeken in Enschede en de tweede had ik dus gisteren willen gebruiken, maar dat bleek niet nodig te zijn.
Op zondag doe ik normaal mijn eigen huisje, maar ik help mijn vader ook normaal op zaterdagochtend om zijn huis op orde te houden. Hij houdt het wel een beetje bij, maar hij is 86, dus stofzuigen, dweilen en de badkamer/wc's schoonhouden is mijn wekelijks werk en af en toe de ramen weer eens doen.
Vanmorgen dus eerst maar weer richting vader gegaan en op terugweg kwam ik een tafeltje/lektuurbak tegen bij een vuilniskiepbak. Helemaal mijn stijl en eerst fietste ik nog even door, maar al denkend toch hevig in de remmen geknepen en weer omgedraaid.
Ik denk dat een soort ouderwets telefoontafeltje is eigenlijk, vierkant en van donker hout met twee plankjes onder en een laatje dat naar twee kanten uitgeschoven kan worden en aan weerszijden zit een vakje voor lektuur. Het laatje in de fietstas gestopt en de tafel achterop gezet en toen maar gaan lopen. Want het was best een behoorlijk zwaar degelijk gemaakt ding en het bleef niet vast genoeg achterop staan om ermee te durven fietsen. Het werd wandelen dus en een uurtje doorstappen i.p.v. nog 10 a 15 minuten fietsen.
Maar ik had mijn salontafeltje gevonden voor niks zo.
Precies de goede kleur en ongeveer het formaat wat ik zocht, niet te groot en ik was al heel wat keren de kringloopwinkel ingeweest om te kijken of er iets kwam wat paste bij mijn andere meubilair. En nu stond het er gewoon.
Gelijk de kamer ingeschoven en nu ben ik gewoon erg blij met de "nieuwe" aanwinst.
Gelijk weer aan het schuiven gegaan, want ik had er nu tijdelijk een rond licht rotan tafeltje staan en die mag nu naar boven samen met de ene rotan stoel die ook nog tijdelijk in de kamer stond. Dat geeft ook weer meer eenheid en ruimte.
vrijdag 25 november 2011
22. Dagje Winterfair
Gisteren dan toch een dagje op stap geweest.
Weer met hindernissen, want 's morgens bleek de ns weer eens een seinstoring te hebben. Om half twaalf vertrok de bus vanaf Den Haag Centraal, maar er was dus geen treinverkeer mogelijk door een seinstoring tussen Rotterdam en Den Haag.
Gelukkig had ik al uitgezocht dat ik de randstadrail nu wel kon inzetten, dus een beetje vroeger vertrokken en zonder problemen toch bij de startplek gekomen.
Zo vaak gebruik ik het openbaar vervoer niet, ik had nog wel een anonieme OVkaart van mijn zoon, maar had geen idee of er nog saldo en hoeveel op stond. Daarom wat vroeger vertrokken, want ik wist wel dat er in Pijnacker een oplaadapparaat stond, maar had zo'n apparaat nog nooit gebruikt. Gelukkig stond er een gebruiksaanwijzing voor dummies, als ik, op en ik kon moeiteloos mijn kaart uitlezen en er bleek nog genoeg op te staan. Dat deel van de missie was dus geslaagd met vlag en wimpel. Trein/railgeval kwam ook snel en mijn reisgenoot was ook al aanwezig op het startpunt.
Het weer werkte ook heel erg mee, lekker zonnetje voor het grootste deel van de dag en heerlijk lopen slenteren op de fair. Veel mensen kijken, af en toe eens even zitten en alles bekeken.
Rijk zijn ze niet aan ons geworden. Ik heb twee dingen meegenomen, verse zelfgemaakte worsten van een boerderij en een heel leuk plantenbakje om zelf op te maken in de vorm van een dienblad met twee mokken en een kan. Reisgenoot nam alleen twee potten jam mee, maar verder was het gewoon erg gezellig, lekker babbelen buiten de werksituatie.
Ik ken deze mevrouw al een jaar of vijf en weet dat onverwachte dingen haar snel heel zenuwachtig maken. Ze hing al om 8 uur 's morgens aan de telefoon terwijl net mijn wekker aan het aflopen was, of ik het nieuws al had gehoord. In alle staten omdat ik misschien niet kon komen, maar rust deed wonderen. Daarvoor had ze ook al gebeld omdat ze de laatste dagen niet erg lekker was geweest na haar griepprik. Ze was al naar het reisbureau terug geweest om te vragen wat ze moest doen als ze te ziek zou zijn en gaf mij ook weer het telefoonnummer door van het reisbureau in geval van nood. Maar alle zenuwen waren gelukkig voor niets geweest en we hadden allebei een heel leuk dag. Na afloop was er nog een etentje in Haarzuilens zelf en dat was ook erg geslaagd. Heerlijke soep vooraf, het diner bestond uit frikandeau met gebakken aardappeltjes of patat en vier soorten groente en ijs toe. Mijn reisgezelschap was wel een aardig tikkie ouder dan ik, maar we hebben wel gelachen in de bus en daarbuiten.
Weer met hindernissen, want 's morgens bleek de ns weer eens een seinstoring te hebben. Om half twaalf vertrok de bus vanaf Den Haag Centraal, maar er was dus geen treinverkeer mogelijk door een seinstoring tussen Rotterdam en Den Haag.
Gelukkig had ik al uitgezocht dat ik de randstadrail nu wel kon inzetten, dus een beetje vroeger vertrokken en zonder problemen toch bij de startplek gekomen.
Zo vaak gebruik ik het openbaar vervoer niet, ik had nog wel een anonieme OVkaart van mijn zoon, maar had geen idee of er nog saldo en hoeveel op stond. Daarom wat vroeger vertrokken, want ik wist wel dat er in Pijnacker een oplaadapparaat stond, maar had zo'n apparaat nog nooit gebruikt. Gelukkig stond er een gebruiksaanwijzing voor dummies, als ik, op en ik kon moeiteloos mijn kaart uitlezen en er bleek nog genoeg op te staan. Dat deel van de missie was dus geslaagd met vlag en wimpel. Trein/railgeval kwam ook snel en mijn reisgenoot was ook al aanwezig op het startpunt.
Rijk zijn ze niet aan ons geworden. Ik heb twee dingen meegenomen, verse zelfgemaakte worsten van een boerderij en een heel leuk plantenbakje om zelf op te maken in de vorm van een dienblad met twee mokken en een kan. Reisgenoot nam alleen twee potten jam mee, maar verder was het gewoon erg gezellig, lekker babbelen buiten de werksituatie.
Ik ken deze mevrouw al een jaar of vijf en weet dat onverwachte dingen haar snel heel zenuwachtig maken. Ze hing al om 8 uur 's morgens aan de telefoon terwijl net mijn wekker aan het aflopen was, of ik het nieuws al had gehoord. In alle staten omdat ik misschien niet kon komen, maar rust deed wonderen. Daarvoor had ze ook al gebeld omdat ze de laatste dagen niet erg lekker was geweest na haar griepprik. Ze was al naar het reisbureau terug geweest om te vragen wat ze moest doen als ze te ziek zou zijn en gaf mij ook weer het telefoonnummer door van het reisbureau in geval van nood. Maar alle zenuwen waren gelukkig voor niets geweest en we hadden allebei een heel leuk dag. Na afloop was er nog een etentje in Haarzuilens zelf en dat was ook erg geslaagd. Heerlijke soep vooraf, het diner bestond uit frikandeau met gebakken aardappeltjes of patat en vier soorten groente en ijs toe. Mijn reisgezelschap was wel een aardig tikkie ouder dan ik, maar we hebben wel gelachen in de bus en daarbuiten.
woensdag 23 november 2011
21. Groen, groener, groenst
Helemaal blij. Vanmorgen een zware plof op mijn deurmat en daar was het boek dat ik lezen mag van MamaNatuurlijk en weer door ga geven uiteraard als ik hem uit heb, onder mijn volgers.
Heerlijk leesvoer voor in de trein zaterdag en natuurlijk er al snel een eerste blik ingeworpen en het leest prettig. Een beetje groen ben ik natuurlijk wel, maar ik hoop op leuke insteken om nog een stapje verder te kunnen gaan. (En inderdaad een leuk kringloopprijsje ;-)
Ik zal er zeker nog eens op terug komen.
Ik sta nog steeds in de No Impact Week Mode en mijn twee-wekelijks afvalbergje is al aanzienlijk geslonken.
Mijn persoonlijk verbruiksafval is zeker nog een stuk minder geworden. En dat wil ik er natuurlijk graag inhouden.
Ik let op met inkopen en ga voor zo min mogelijk verpakking erom heen.
Het "misschientje" (klein opvouwbaar tasje voor een paar boodschapjes) zit standaard in mijn werktas of rugzakje, zodat ik geen plastic tasje hoef te pakken of kopen.
Ik heb maar een klein stadstuintje, maar ga toch een composthoopje realiseren in een hoekje van de tuin, zodat ik mijn bescheiden eigen groene afval ook kan laten composteren.
Alle kleine beetje helpen toch?
Ik zal er zeker nog eens op terug komen.
Ik sta nog steeds in de No Impact Week Mode en mijn twee-wekelijks afvalbergje is al aanzienlijk geslonken.
Mijn persoonlijk verbruiksafval is zeker nog een stuk minder geworden. En dat wil ik er natuurlijk graag inhouden.
Ik let op met inkopen en ga voor zo min mogelijk verpakking erom heen.
Het "misschientje" (klein opvouwbaar tasje voor een paar boodschapjes) zit standaard in mijn werktas of rugzakje, zodat ik geen plastic tasje hoef te pakken of kopen.
Ik heb maar een klein stadstuintje, maar ga toch een composthoopje realiseren in een hoekje van de tuin, zodat ik mijn bescheiden eigen groene afval ook kan laten composteren.
Alle kleine beetje helpen toch?
dinsdag 22 november 2011
20. Verrassing
Tijdens het opruimen van de keuken vond ik nog een verrassing. In een dubbel plastic zakje(helemaal fout natuurlijk) zaten drie, wat ik dacht misschien buitengewone, aardappels. Maar helemaal mis, het waren rode bieten.
Die heb ik in geen jaren gezien en ik wist niet eens meer hoe lang ze ook alweer moesten koken. Gelukkig is er dan internet om weer even op te halen hoe lang ze in de pan moeten koken voor ze eetbaar zijn. Want koken wist ik nog wel en dan de schil eraf peuteren en van die leuke rode vingers krijgen van raspen of plakjes snijden. Maar hoelang????
Dat voelt dan wel weer lekker aan als basis koken, niks potje/blikje, gewoon de echte oerbiet in je handen hebben met de aarde er nog aan, dus even wassen is ook geen luxe.
Lekker zelf snijden en hakken, geeft mij een oergevoel, van lekker bezig zijn met verse nog herkenbare groente. Met een flinke gekookte aardappel erbij en een lekker, beetje krokant gebakken, karbonaadje wordt dat vast ook smullen vanavond. Weer eens iets totaal anders.
Ik maak wel gelijk aardappels voor twee dagen, want morgen wordt het weer een latertje met eten en donderdag ben ik lekker een keer uit eten.
Vrijdag zie ik dan wel weer, dan ben ik ook laat en moe thuis en zal het wel wat makkelijks worden, maar dat is ook wel in huis.
Er zit van alles in de vriezer voor dat soort dagen. Zaterdag ben ik ook op pad en eet ik elders. Zondag is voor mij de rustdag om me weer op te laden voor een nieuwe werkweek en te bekijken wat er komende week weer op het menu moet komen.
Dat voelt dan wel weer lekker aan als basis koken, niks potje/blikje, gewoon de echte oerbiet in je handen hebben met de aarde er nog aan, dus even wassen is ook geen luxe.
Lekker zelf snijden en hakken, geeft mij een oergevoel, van lekker bezig zijn met verse nog herkenbare groente. Met een flinke gekookte aardappel erbij en een lekker, beetje krokant gebakken, karbonaadje wordt dat vast ook smullen vanavond. Weer eens iets totaal anders.
Ik maak wel gelijk aardappels voor twee dagen, want morgen wordt het weer een latertje met eten en donderdag ben ik lekker een keer uit eten.
Vrijdag zie ik dan wel weer, dan ben ik ook laat en moe thuis en zal het wel wat makkelijks worden, maar dat is ook wel in huis.
Er zit van alles in de vriezer voor dat soort dagen. Zaterdag ben ik ook op pad en eet ik elders. Zondag is voor mij de rustdag om me weer op te laden voor een nieuwe werkweek en te bekijken wat er komende week weer op het menu moet komen.
19. Toen was er zon
Ineens ziet de wereld er weer een stuk vriendelijker uit. Ik zie zon en zowaar de overkant weer. Gelijk voel je meer energie binnenstromen en daar moeten we maar gelijk gebruik van maken.
Stevig opruimmuziekje aan en gaan met die banaan. Die ik trouwens ook nog even op moet diepen voor een lekkere smoothie zo. Een groot glas extra energie en vitamientjes maken.
Want ik had last van de mistblues, geloof ik. Moe, geen zin, niet lekker in mijn vel zitten en niks leuks meer zien, terwijl er toch genoeg leuke dingen ook gebeuren, maar even niet bij mij, leek het wel.
Maar de zon doet wonderen en ineens is die blues weer weggetrokken.
Heerlijk zo'n zonvriendelijke dag ertussen en laten we hopen dat het donderdag ook weer zo'n mensvriendelijke dag wordt.
Blauw is toch een stuk aangenamer om te zien dan zo'n wattendeken grijze dag.
Vanmorgen al op de fiets gesprongen om een klein boodschapje te doen. Een lange mail naar jongste dochter teruggeschreven die ook een geestelijk steuntje in de rug nodig had en nu weer over tot de orde van de dag.
Beetje genoten van mijn vrije dag door eerst eens lekker uit te slapen, me ingeschreven bij werk.nl om ander werk te zoeken en nu even bijgelezen met een bak koffie.
Zometteen de stofzuiger maar eens aanzetten om als een tornado mijn huisje door te gaan. Ramen even lekker open zetten en luchten maar.
De katten hebben hun sporen ook weer achtergelaten, dus als Miep Kraakhelder mijn huishoudschortje aantrekken en met de nodige milieuvriendelijke attributen hun sporen weer wegwerken.
Miep komt al niet vaak langs, dus gelijk maar eens goed gebruik van haar maken. Ze is meestal zeer aktief in andermans huizen.
Maar vandaag schijnt de zon en Miep is in opperbest humeur. Ze ziet het helemaal zitten en gaat los zo.
Er is voldoende eten in huis, er is nog veel leesvoer dat op me wacht, maar eerst de handjes uit de mouwen en mijn wijze woorden en gedachtes ook praktijk laten worden. Mijn weekje vrij is ook om iets uit mijn handen te laten komen.
Stevig opruimmuziekje aan en gaan met die banaan. Die ik trouwens ook nog even op moet diepen voor een lekkere smoothie zo. Een groot glas extra energie en vitamientjes maken.
Want ik had last van de mistblues, geloof ik. Moe, geen zin, niet lekker in mijn vel zitten en niks leuks meer zien, terwijl er toch genoeg leuke dingen ook gebeuren, maar even niet bij mij, leek het wel.
Maar de zon doet wonderen en ineens is die blues weer weggetrokken.
Blauw is toch een stuk aangenamer om te zien dan zo'n wattendeken grijze dag.
Vanmorgen al op de fiets gesprongen om een klein boodschapje te doen. Een lange mail naar jongste dochter teruggeschreven die ook een geestelijk steuntje in de rug nodig had en nu weer over tot de orde van de dag.
Beetje genoten van mijn vrije dag door eerst eens lekker uit te slapen, me ingeschreven bij werk.nl om ander werk te zoeken en nu even bijgelezen met een bak koffie.
Zometteen de stofzuiger maar eens aanzetten om als een tornado mijn huisje door te gaan. Ramen even lekker open zetten en luchten maar.
De katten hebben hun sporen ook weer achtergelaten, dus als Miep Kraakhelder mijn huishoudschortje aantrekken en met de nodige milieuvriendelijke attributen hun sporen weer wegwerken.
Miep komt al niet vaak langs, dus gelijk maar eens goed gebruik van haar maken. Ze is meestal zeer aktief in andermans huizen.
Maar vandaag schijnt de zon en Miep is in opperbest humeur. Ze ziet het helemaal zitten en gaat los zo.
Er is voldoende eten in huis, er is nog veel leesvoer dat op me wacht, maar eerst de handjes uit de mouwen en mijn wijze woorden en gedachtes ook praktijk laten worden. Mijn weekje vrij is ook om iets uit mijn handen te laten komen.
maandag 21 november 2011
18. Eetinspiratie nodig
Wekelijks krijg ik een tas met o.a. groente. Op zich natuurlijk zalig, want wat er al is hoef ik niet te kopen. Nu zitten daar steeds spruiten in.
Hele dikke spruiten zelfs, die ik al eens gewoon gekookt heb geprobeerd, maar toen waren ze na 15 a 20 minuten nog keihard. Nu hou ik wel van beetgaar en niet zacht en snotterig, maar hier was geen vork in te krijgen.
Vandaag heb ik ze maar in de grote koekenpan gegooid. Eerst een kipfiletje bruin rondom aangebraden en toen een grote aardappel in blokjes erbij gedaan met een gesnipperd uitje en dit keer de spruiten in vieren gesneden erbij gedaan en alles nog even rondom aangebraden en toen een kopje water toegevoegd en met deksel erop nog een kwartiertje laten pruttelen. Dan zijn de aardappels/groente gaar en is het water ongeveer verdampt. Dan kun je het nog even op een hoog vuurtje bruiner bakken en wat kruiden toevoegen. En dat smaakte prima.
Maar ik heb nog wel zeker voor drie, vier maaltijden aan dikke spruiten.
Plus de wereld aan kleine langwerpige tomaatjes, 6 a 7 paprika's, twee gele cougettes, twee flespompoenen, een aubergine, een prei en een komkommer liggen. Voor een alleenstaande is er soms erg veel te verwerken en ik deel er al van uit ook.
Afgelopen week had ik al een grote pan verse tomatensoep gemaakt van o.a. paprika, wat grote vleestomaten die er ook nog lagen en nodig op moesten en wat gehaktballetjes en pastasaus van o.a. paprika's, ui en tomaat met rul gebakken gehakt. Van het laatste heb ik ook twee keer gegeten, van de soep wel minstens vier dagen.
Ik bakte eens een uitsmijter met gesnipperde ui en paprikareepjes en ik heb extra paprikareepjes door het shoarmavlees gedaan. En dan hou ik nog over. Ik doe zo ongeveer dagelijks plakjes tomaat op mijn brood.
Ik hou mijn keuken al koud om alles maar zo goed mogelijk te houden en heb een deel ook in de schuur gezet.
Ik wilde al lege klickklack potten verzamelen om pastasaus te kunnen wecken, maar die lopen nog niet zo hard binnen. Zoetzuur is ook een mogelijkheid om het allemaal langer bewaarbaar te maken, maar dan heb ik ook weer potten nodig. In mijn omgeving wordt kennelijk erg weinig uit potten gegeten en ik heb ook mijn clienten gevraagd om ze te bewaren, maar dat loopt dus ook niet erg op.
Mijn vriesruimte is ook zeer beperkt, dus oneindig invriezen lukt ook niet. Kortom een luxe probleem van teveel zien te verwerken in te korte tijd, want op donderdag komt er al weer nieuwe aanvoer binnen en aan de andere kant niets laten verkommeren, want dat doet mijn consuminderhart ook weer zeer. Deze week sla ik een keer over, dus kan ik even inlopen, maar de inspiratie is soms ook even weg om weer eens iets heel anders te verzinnen met steeds ongeveer dezelfde ingredienten, die wekelijks weer binnenkomen.
Hele dikke spruiten zelfs, die ik al eens gewoon gekookt heb geprobeerd, maar toen waren ze na 15 a 20 minuten nog keihard. Nu hou ik wel van beetgaar en niet zacht en snotterig, maar hier was geen vork in te krijgen.
Vandaag heb ik ze maar in de grote koekenpan gegooid. Eerst een kipfiletje bruin rondom aangebraden en toen een grote aardappel in blokjes erbij gedaan met een gesnipperd uitje en dit keer de spruiten in vieren gesneden erbij gedaan en alles nog even rondom aangebraden en toen een kopje water toegevoegd en met deksel erop nog een kwartiertje laten pruttelen. Dan zijn de aardappels/groente gaar en is het water ongeveer verdampt. Dan kun je het nog even op een hoog vuurtje bruiner bakken en wat kruiden toevoegen. En dat smaakte prima.
Maar ik heb nog wel zeker voor drie, vier maaltijden aan dikke spruiten.
Plus de wereld aan kleine langwerpige tomaatjes, 6 a 7 paprika's, twee gele cougettes, twee flespompoenen, een aubergine, een prei en een komkommer liggen. Voor een alleenstaande is er soms erg veel te verwerken en ik deel er al van uit ook.
Afgelopen week had ik al een grote pan verse tomatensoep gemaakt van o.a. paprika, wat grote vleestomaten die er ook nog lagen en nodig op moesten en wat gehaktballetjes en pastasaus van o.a. paprika's, ui en tomaat met rul gebakken gehakt. Van het laatste heb ik ook twee keer gegeten, van de soep wel minstens vier dagen.
Ik bakte eens een uitsmijter met gesnipperde ui en paprikareepjes en ik heb extra paprikareepjes door het shoarmavlees gedaan. En dan hou ik nog over. Ik doe zo ongeveer dagelijks plakjes tomaat op mijn brood.
Ik hou mijn keuken al koud om alles maar zo goed mogelijk te houden en heb een deel ook in de schuur gezet.
Ik wilde al lege klickklack potten verzamelen om pastasaus te kunnen wecken, maar die lopen nog niet zo hard binnen. Zoetzuur is ook een mogelijkheid om het allemaal langer bewaarbaar te maken, maar dan heb ik ook weer potten nodig. In mijn omgeving wordt kennelijk erg weinig uit potten gegeten en ik heb ook mijn clienten gevraagd om ze te bewaren, maar dat loopt dus ook niet erg op.
Mijn vriesruimte is ook zeer beperkt, dus oneindig invriezen lukt ook niet. Kortom een luxe probleem van teveel zien te verwerken in te korte tijd, want op donderdag komt er al weer nieuwe aanvoer binnen en aan de andere kant niets laten verkommeren, want dat doet mijn consuminderhart ook weer zeer. Deze week sla ik een keer over, dus kan ik even inlopen, maar de inspiratie is soms ook even weg om weer eens iets heel anders te verzinnen met steeds ongeveer dezelfde ingredienten, die wekelijks weer binnenkomen.
Abonneren op:
Posts (Atom)